ناکامل است این چرخ روزگار

رنج اش ناخواسته می ماند بر دل  این مردمان

ناقص،سیاه،تباهی...درد است، اشک تلخ است، مفهوم زندگی

تا کی تباه این شویم ...ای خدا

تا کی رنج نادانی ها را تحمل کنیم

زخم این نادانی بیشتردر دل نفوذ می کند چشم را هم که ببندیم

انگار که خوابند این مردمان...خواب های رنگین وترسناکی می بینند

میبینند ،می ترسند..اما لذّت می برند چرا؟

روزها وشب ها کنار این مردم ودور از آن ها پر از وحشت می شود روزگار من

تمام شده سال های پیش خوبی، بدی برای من

تنها نگاهشان می کنم...هیچ نمی گویم...هیچ

کی تمام می شود این رنج ناتمام ای خدا

کاری از :نغمه

چقدر دلم برای روزهای گذشته تنگ شده

چقدر دلم برای نگاههای معصومانه تو تنگ شده

دلم برای اون روزها

که دستانم را با دستان گرمت میفشردی تنگ شده

حتی دلم برای خودم هم تنگ شده

باورت نمیشه

ولی من نغمه اول اولا نیستم

هیچ شادی مرا به وجد نمیاره

ما جفتمون توی این دنیا بودیم

اما

تو دنیای دیگر رو ترجیح دادی

من چقدر از تو دور شده ام

هزاران فاصله بین دست های من وتو

چقدرهواسرد شده

نمیدانم خداوندبه چه جرمی مرا مجازات کرد

                                                                 کاری از:نغمه

خاطرات کهنه،نم گرفته

بوی مرگ،

سمت جاده خانه ما هم،مرگ جاری شد

ترس...

عقل، پرید...گنجشک،ترس

مرگ در یک قدمی آمد

گذشت...

فانی...وداع

بوی تعفن زندگی،

عذاب تنهایی،

تاریکی

اَه...

دلم گرفت

ذهن ها مرده

پراکنده مزه تلخ در فضا

عشق ها، همه مزه هاشان گس

خنده،دیوانگی،مرگ

ترس...

مفهوم هم،بی مفهوم است

مرگ،

مرگ...

نزدیک است

پشت تپه های اینجاقبرستانی جاری است

درخت هایش همه وحشت وترس

مرگ در همه جا پراکنده

مرگ...

تنها مرگ مفهوم است

                                             کاری از: نغمه